Coronalogboek: Kindercentrum het groenehuis

12 juni 2020

Coronalogboek: Kindercentrum het groenehuis
#BKinactie

In deze rubriek reizen we (momenteel digitaal en telefonisch) door het land om verhalen uit de sector op te halen. Verhalen over ondernemerschap, over unieke initiatieven en (gemeenschappelijk) problemen. Want er gebeurt veel en we kunnen van elkaar leren. Reageren? Mail naar shula@kinderopvang.nl.

Deze keer spreek ik met Laurien Voss-Hanegraaf, eigenaar en oprichter van Kindercentrum het groenehuis in Uden. Deze locatie staat midden in de brandhaard van de corona epidemie.

Ik heb bij de oprichting 7 jaar geleden een pand gebouwd op het terrein van ziekenhuis Bernhoven in Brabant: Hét epicentrum van de corona epidemie in Nederland. De grootste aantallen coronaslachtoffers zitten in deze omgeving.

Wij zitten aan de kant van het ziekenhuis waar de triagetent werd opgebouwd, dus daar keken we op uit. Het ziekenhuis werd omgevormd naar een coronaziekenhuis. In de aanloop daarnaartoe groeide de onrust. Veel van onze ouders werken in Bernhoven en de spanning en angst van onze ouders waren voelbaar. Ze kwamen bijvoorbeeld bij het ophalen van hun kinderen nog even langs mijn kantoor om een keer extra dankjewel te zeggen. “Wat fijn dat hier niets verandert, dat ik mijn kind hier met een gerust hart hier kan achterlaten in de vertrouwde omgeving. Dat mijn kind hier in alle opzichten veilig is.” Ik heb een paar keer gedacht: als ik nu iets liefs terugzeg, dan gaan we huilen.

Ik kan me voorstellen dat ze in Friesland of Groningen denken “waar maken we ons druk over” maar wij hebben onze portie wel gehad. De angst voor het virus is hier anders, denk ik. Omdat we het echt hebben meegemaakt. We zagen de ambulances en de zwarte wagens langskomen. Van een aantal medewerkers vermoeden we dat ze corona hadden. En we wonen in deze omgeving natuurlijk. Ik heb zelf in mijn woning aan de A50 de verhuizing van patiënten meegekregen, met alle ambulances en de traumahelikopters. Zoveel dat we ons afvroegen of het ooit nog op zou houden. Ik krijg weer kippenvel als ik eraan denk.

We hebben een hele bijzondere band met het ziekenhuis. Ruim voor de persconferentie van 15 maart was ik al in gesprek met de afdeling personeelszaken van ziekenhuis Bernhoven, om een opvang op te zetten voor werknemers die in de penarie zaten. Daarnaast hebben we ons ingezet voor het samenwerkingsverband Udense Handen Ineen, daar kwamen ook nog enkele kinderen vandaan. Uiteindelijk hebben we zo’n 25 kinderen tot 5 jaar gedurende de periode van noodopvang hier opgenomen, plus maar liefst 40% van onze eigen kinderen. Dat hebben we helemaal met ons eigen team van 25 medewerkers gedaan, dag in dag uit zonder de BKR te overschrijden.

Ik ben hiervoor altijd ergens in dienst geweest, maar om het zelf te doen als kleine houder, is wel een ander verhaal. Alles moet uit mijn koker komen, van HR zaken tot marketing; en invoering van alle (RIVM) maatregelen en de communicatie daarover. Iedereen is continu aan het werk geweest. Vooral in het begin geeft het veel voldoening en energie, ook de samenwerkingen. Maar gaandeweg, na 7, 8 weken noodopvang begon de vermoeidheid toe te slaan. Toen werden complimenten overschaduwd door mopperende ouders of te lang durende vergaderingen op mijn ‘vrije’ dag. Gelukkig is er een groep van bijna 30 kleine houders waar ik zeer regelmatig contact mee heb. Dat is een enorme steun.

Inmiddels is het hier weer heel gewoon. De triagetent is al lang en breed weg, net als de spanning die we in het begin voelden. We draaien eigenlijk normaal, behalve die anderhalve meter. Ik heb het pand destijds zeer ruim gebouwd heb en ook gekozen voor een CO2 gestuurd ventilatiesysteem; daar ben ik nu extra blij mee. Over een tweede golf – en dus eventuele noodopvang – maak ik me geen zorgen. We herhalen wat we eerder hebben gedaan.

Ik ben ontzettend trots op het team. Als de rust is teruggekeerd denk dat ik me pas realiseer hoe goed we het hebben gedaan. Heel bijzonder aan ons werk is dat ouders zich door ons werk geen zorgen hoeven te maken om hun kind.

OPROEP aan leden: We zijn op zoek naar verschillende verhalen over de gevolgen van de coronacrisis voor de sector, zowel positief als negatief.
Heeft jouw organisatie deze crisis aangegrepen om oude ideeën eindelijk door te voeren? Zijn er nieuwe inzichten over (de invulling van) de maatschappelijke rol van de KO? Wat hoop of verwacht jij voor de toekomst van de sector, op de korte- en lange termijn? Welke angsten heb jij voor je onderneming?

Ik ga graag met je in gesprek om deze verhalen op te tekenen. Mail naar Shula Tas: shula@kinderopvang.nl