Tweehonderd één-en-zeventig woorden

17 december 2020

 Tweehonderd één-en-zeventig woorden

Over de reconstructie van de parlementaire ondervragingscommissie kinderopvang toeslag

 

De reconstructie die de parlementaire ondervragingscommissie vandaag presenteerde over de ramp ‘in slow motion’ inzake de kinderopvangtoeslag’, geeft de getroffen duizenden ouders een grote stem. Terecht! De titel van het eindverslag is overduidelijk: ‘Ongekend Onrecht’.  

De commissie kan zich permitteren grote woorden te gebruiken want de grondbeginselen van de rechtsstaat zijn geschonden. Alle drie de staatsmachten hebben een reden om in de spiegel te kijken. Het blijft boeiend om het falen van de overheid te analyseren. In deze kroniek is het eerder aan de orde gesteld: hoe komt het dat hoge ambtenaren, directeuren-generaal van de twee betrokken departementen, die geacht worden elementaire rechtsregels te bewaken, 'niet boven-over’ met elkaar gaan bellen als ze merken dat het bij de uitvoering van Kinderopvang toeslag fout zit? 

Maar de Kinderopvang, wij als branche, moeten onszelf eveneens de vraag stellen of wij tijdig en voldoende iets met de signalen van ouders hebben gedaan? 

Het parlementair rapport gaat na het reces snel besproken worden. De regering is vorige week al gevraagd om met een reactie te komen in de tweede week van januari.  Eind januari volgt daar plenair debat over, met naar alle waarschijnlijkheid de minister president en de minister van financiën.  Ondervragings-commisie voorzitter Chris van Dam hoopt dat zo voor de verkiezingen het debat start over hoe de uitvoering van de Kinderopvangtoeslag de komende jaren georganiseerd kan worden. De Centrale vraag voor dit debat? De mismatch van de ingewikkeldheid van het systeem van de kinderopvangtoeslag en de veilige hanteerbaarheid voor de burger.

Felix Rottenberg